De 26ste juli is de definitieve dag, alles op
groen en lekker weer. Met de voorspelde ZW 15 kts varen we met een knik in de
schoot de inham van Halifax uit, op weg naar de grote oceaan. Het is zaterdag
en gezellig druk op het water. De eerste nacht verloopt goed, ideale
omstandigheden om rustig in te schommelen. Na een etmaal varen we ter hoogte
van Sable Island, hier moesten we op advies van the Spirit of Canada, Patianne
en Derek, ruim 20 nm ten noordoosten van blijven. De koers (zuidoost) is naar
het zuiddeel van het ijsgebied dat nog ten zuiden van New Foundland ligt. Elke
dag rond 12 UTC sturen wij aan Edo, ons steunpunt op de wal, onze positie en
omstandigheden en hij stuurt elke avond zijn jongste ideale route geextraheerd
uit de systemen die hij tot zijn beschikking heeft. Braaf volgen we zijn
waypoints. Na enkele dagen richting de zuidijsgrens te hebben gevaren vernemen
we dat het ijs een stuk naar het noorden is op geschoven en dus een kortere weg
mogelijk maakt. De koers wordt dan ook meteen noordoost gezet naar de nieuwe
grens, ook moeten we noord varen om niet in een hoge druk, met geen wind,
terecht te komen. De eerste dagen hebben we rustig en prachtig zomerweer, enige
kledij is bikini en zwembroek en we wassen ons met emmers zeewater ter
afkoeling. Na een kleine week krijgen we het bericht dat tropische storm nummer
2, genaamd Bertha, in de maak is ten noorden van de Britisch Maagdeneilanden en
haar baan waarschijnlijk richting ons gebied zal zijn. Dit vermoeden wordt na
enkele dagen bevestigd en we krijgen het advies verder noord te varen om veilig
te zijn van wasmachine-weer. Met wisselende wind omstandigheden worstelen we
ons noordnoordoostwaarts, op weg naar onze safety zone die rond de 52N ligt.
Hier moeten we uiterlijk donderdag zijn, het is nu maandag dus dat moet zeker
lukken. Als Bertha zich onze kant op beweegt krijgen we het goede bericht dat
ze in kracht zal zijn afgenomen voordat ze ter hoogte van ons zal zijn en we
mogen al iets van onze noordpositie laten varen. Ook hadden we onze eigen theorie
rondom deze stormachtige dame en wel, het zee water was ten zuiden van de Banks
nog ruim 20 graden, waar we nu varen nog net 13 graden. Dat zal haar snel doen
bekoelen als ze het zo ver denkt te kunnen schoppen. En ja, Bertha wordt naar
beneden bijgesteld en zal een 35 – 40 kts wind kunnen geven, echter niet voor
ons want wij liggen veilig 300 nm te noorden van haar. Het weer is van zonnig
naar bewolkt verandert en de wind een lekkere noordwester. We vervolgen onze
koers richting onze initiele aankomstplaats in Europa, Cork Ierland. Maar
helaas, na een aantal dagen op Cork gevaren te hebben meldt Edo dat ten
noordwesten van Ierland een laag roet in ons plan aan het gooien is, de laatste
dagen voor Ierland zullen daardoor erg omstuimig kunnen worden. Het plan wordt
bijgesteld en we besluiten het Kanaal als nieuw doel te stellen. De koers van
Amideau wordt zuidoostelijk gelegd om te zorgen dat we met een boog om zuid
Ierland heen kunnen varen. We merken als we dit stuk afleggen dat er ergens op
de oceaan iets met veel wind heeft plaats gevonden want de golven zijn van een
dusdanig kaliber dat je in het dal geheel je uitzicht wordt ontnomen. We
schatten dat er golven van 3 a 4 meter staan, maar gelukkig zijn ze lang en
staat er een lekker noordwester van 15 – 20 kts en lopen we er rustig over
heen. Deze veilige omweg betekende wel 2 extra dagen op zee, maar goed we
hebben voor vertrek gesteld dat comfort voor alles gaat en we toch genoeg
lekkers aan boord hebben om die paar extra dagen aangenaam door te maken. Nu ik
dit schrijf hebben we sinds vandaag, 15 augustus 2014 om 12.04 UTC land in
zicht en dat na 20 dagen alleen maar wat walvissen, wederom genoeg dolfijnen en
raar maar waar elke dag vogels rond de boot te hebben gezien. Wat betreft mist,
al eerder gemeldt, enkel op de Banks eind van de middag, ’s nachts en in de
ochtend iet wat mist, zicht was nog altijd enkele 100 meter. Kortom, niets
noemens waardig, wat we wel bijzonder vonden is een Portugees uit Peniche op de
Banks (ten zuiden van New Foundland) te zien vissen, tja, het zal er wel
lekkerder zijn dan rond de Portugeese wateren. Daarnaast, behalve tijdens het
noordelijke ommetje voor Tante Bertha, hadden we elke dag wel enkel cargo of
tankers om ons heen die op weg waren naar de Noord Amerika of Europa. De eerste
keer dat we contact moesten zoeken was in het Kanaal waar het er nog meer waren
die ook wel eens de zelfde lijn als ons in gedachten hadden, maar altijd netjes
plaats maakten voor ons 10 meter bootje onder zeil. Nu varen we met een 12 kts
wind ons laatste stukje richting Roscoff, de spi zorgt voor een lekker
tempotje. Om iets voor half 4 lokale tijd kwam het eerste SMSje uit NL binnen,
Neef Rob had ons al gezien op de AIS en heette als eerste ons welkom in Europa,
een bijzonder gevoel, we sluiten ons rondje hiermee af. Op 18 juli 2013 lieten
we Roscoff achter ons op weg naar de Golf van Biskaye, nu wordt onze landfall
na 20 dagen de oceaan getrotseerd te hebben.

Resume, het was, in vergelijking met de heentocht, een erg
relaxte tocht die ons slingerend van ten zuiden van de Banks, noordelijk in
verband met Bertha en weer zuidelijk om het gespuis rond Ierland te ontlopen,
na ruim 2750 mijltjes comfortabel en veilig in Europa heeft terug gebracht. Met
bijzondere dank aan Edo onze contact-aan-de-wal, Chapeau!

Statestieken van deze overtocht:

Afstand: 2750 nm

Duur: 467 uur, waarvan 60 uur motoren

Gemiddelde snelheid: 5,9 kts

Wind: noord, oost, zuid, west, kortom uit alle hoeken J. Varierend van 3 tot
(vlagen in buien) 36 kts.

Gebruikte zeilen: grootzeil van ongereeft tot rifje 3, genua
1, fok, grote spi, kleine spi. Oftewel alles behalve de stormfok.