Lunenburg is een prachtig toeristisch stadje, heel
kleurrijk. Wij liggen in een rustig baaitje tussen de golfbaan en het centrum
van Lunenburg. Vanaf het water zien de kleurrijke gebouwen er prachtig uit.
We doen het rustig aan, ’s morgens lekker rustig koffie drinken en wat
internetten. ’s Middags het dorpje verkennen en/of een beetje klussen.

Er is een voorspelling afgegeven dat de tropische storm
Arthur richting Canada komt, ook al zal deze dan in sterkte zijn afgenomen, zal
deze veel wind met zich meebrengen. We doen navraag bij de locals en op de steiger
in Lunenburg zal er eerst wat golven binnenkomen, maar de wind zal naar noord
draaien en dan liggen we beschut achter de heuvel waar Lunenburg op gebouwd is.
Kortom op donderdagmorgen als er 2 boten vertrekken, denken wij een pracht
plekje gevonden te hebben aan de steiger. We leggen Amideau stormvast op lange
landvasten, ons kan niets gebeuren….. denken wij. Totdat de havenmeester komt
en laat weten dat de voorspellingen zijn bijgesteld en de wind zuidelijk zal
blijven, dus dan liggen we juist erg slecht aan de steiger. We mogen zelfs niet
eens meer blijven liggen ter bescherming van de steigers en onze boot want ze
verwachten golven van 5 meter…. We kunnen het beste naar de andere kant van
Lunenburg gaan, ongeveer 2 uurtjes varen, bij Princes Inlet, een beschutte baai die
ruim 5 km landinwaarts ligt tussen eilandjes. Vandaag dan nog maar de laatste
boodschappen doen, dan kunnen we het even volhouden aan de andere kant.
Aangezien daar geen supermarkt in de buurt is, maar wel een Yacht Club (LYC) waar
we naar toe kunnen.

Vrijdagochtend vertrekken wij vroeg naar Princes Inlet,
zodat we stroom mee hebben naar buiten en weer stroom om de hoek naar binnen. Het
lastige van de inlet is, dat het vrij diep is. We varen helemaal naar een van
de armen waar we een mooi plekje vinden. We besluiten om een tandem anker uit
te zetten. Gelukkig hebben we van Gerard een extra ketting meegekregen die zeer
goed van pas komt bij dit klusje. We zijn ruim een half uur bezig om deze uit
te zetten. Als we liggen zijn we toch niet tevreden, wij zijn te ver
teruggezakt waardoor we vinden dat we te dicht aan de kant komen. Dus we halen
onze hele constructie weer op en proberen het opnieuw. Deze keer gaat het
geheel volgens plan en liggen we aan ruim 50 meter ketting, een Fortess en
Delta anker. Daarna ons maar gemeld bij de Yacht Club waar we wederom gratis de
faciliteiten mogen gebruiken en even internetten en weer terug naar de boot in
afwachting van de storm. Als we een borreltje drinken in de kuip van de
Amideau, zien we een zeehondje die af en toe bovenkomt om zijn vis te
verorberen.

’s Nachts worden we al wakker van de wind. We hebben ons
ankeralarm aan dus we kunnen met een gerust hart blijven liggen. We willen
tijdens de storm aan boord blijven dus lekker rustig aan vandaag. Laat
ontbijtje, Monique gaat maar taart bakken en lekker boekje lezen. We hopen dat
de wind in de middag wat afneemt, zodat we nog ergens voetbal kunnen kijken. Helaas
is de Yacht Club afgehuurd voor een bruiloft!! Lekker weertje behalve de wind,
de voorspelde regen is uitgebleven….. Dus om onze jongens te zien spelen tegen
Costa Rica moeten we naar Lunenburg, 5 kilometer verderop, maar dat kan alleen
als het rustiger is. Om 4 uur ’s middags komt de wind nog steeds boven de 40
knopen, dus we besluiten om toch maar aan boord te blijven. We hebben de
familie ingeschakeld om op de hoogte te blijven. Ondertussen proberen we zelf
via de wereldontvanger iets op te vangen. We hebben een franse verslaggever gevonden,
maar er is veel ruis op de lijn. We horen regelmatig Robben, dus dan is het
goed, nietwaar?? Uiteindelijk na de verlening en strafschoppen begrijpen we dat
we gewonnen hebben. Jippie krijgen toch weer een kans om een wedstrijd te
bekijken.

Zondag nog steeds
weinig gedaan, lekker douchen op de YC en voetbal kijken. Deze keer Duitsland
tegen Frankrijk.

Maandag gaan we naar de supermarkt, het plan is om te gaan
lopen. Echter als we nog geen 5 minuten onderweg zijn, worden we aangesproken door
Harry en hij vindt het maar niets dat we lopen. Hij wil ons graag brengen, we
worden eerst bij hem thuis uitgenodigd om op de veranda iets te drinken.
Prachtig uitzicht over het water! Daarna brengt hij ons weg en wil hij ons ook
graag weer ophalen na de boodschappen, wat ontzettend lief toch! Nog even
internetten en koffiedrinken. We besluiten om een kleinigheidje mee te nemen.
We zien de beugelflessen van Grolsch en besluiten deze mee te nemen als
Nederlands bedankje.

Eigenlijk bevalt het ons erg goed in Lunenburg, dus in
plaats van naar de Mahone Bay te varen, besluiten we fietsen aan de kant te
brengen, zodat we Mahone Bay kunnen verkennen op de fiets. We gaan met de boot
iets dichter bij de Yacht Club liggen, zodat we niet zover met de dingy op en
neer hoeven te varen. De volgende morgen stappen op de fiets, in Mahone Bay
aangekomen hebben ze daar een leuk tentje waar je lekker koffie kan drinken met
geweldige zelfgemaakte taartjes erbij. Dit hebben we wel verdiend. Vanuit hier
hebben we een mooi uitzicht over de baai en de 3 kerken waar dit stadje bekend
om is. Dan gaan we even langs de VVV en die laten weten dat er een fietsroute
is naar Oak Island, een oude spoorlijn is vervangen en daar hebben ze dwars
door de natuur een fietspad op aangelegd, zeg maar een halve zolen lijntje in Nova
Scotia. Super rustig fietsen wij richting Oak Island, als we daar aankomen
blijkt het een schateiland te zijn, maar gesloten vandaag. Helaas, de route was
wel prachtig. We twijfelen waar we gaan lunchen en besluiten om terug te gaan naar
Mahone Bay waar we ook taartjes hebben gegeten, daar hadden ze een lobsterroll
met een chowder en dat zag er goed uit. Deze wordt extra genoten na de
fietstocht, daarna gaan we terug richting onze haven, wederom op het rails for
trails pad. Woensdag gaan we nog even richting Lunenburg, voor wat laatste
boodschapjes en afscheid te nemen van dit leuke stadje. Dit doen we deze keer
vanaf de golfclub, die het mooiste uitzicht van de omgeving heeft. Ook hier hebben ze weer geweldige zelfgemaakte taart en porties waar Monique zelfs moeite mee heeft….. Toevallig
komt Jim ook even langs voor lunch en wisselen we nog kaartjes uit. Zijn
nichtje gaat in Maastricht studeren en je weet maar nooit waar het goed voor is
elkaars gegevens te hebben. Terug bij de haven is de tenderservice van de yacht
club zo aardig om onze fietsen tijdens de pauze van de voetbalmatch naar onze
boot te brengen.

Donderdag gaan we weer vroeg, 7 uur, op pad om met het tij
richting Halifax te stromen. Het is mistig en er staat weinig wind. De Volvo
mag dan ook weer zijn dienst bewijzen. Rond 3-en lopen we de rede van Halifax
aan waar ook meteen de mist weg is en een lekker zonnetje ons tegemoet schijnt.
Bij de Armdale Yacht Club vinden we een leuke ankerplek en kunnen we wederom
van de faciliteiten gebruik maken, over gastvrijheid niets te klagen. Vrijdag
gaan we meteen op pad om de stad een eerste verkenning te geven, het VVV wordt
bezocht en de tips worden dankbaar in ontvangst genomen. Op onze weg terug worden
we door een iets te enthousiaste agent staande gehouden, “waar zijn jullie
helmen en waarom dragen jullie die niet” waren zijn welkoms woorden. We legden
snel uit dat we niet van hier zijn en bij ons dit niet nodig hebben. In
Halifax, en eigenlijk heel Nova Scotia, is het verplicht op de fiets, dus mogen
we op zoek naar een budsmuts. Via een tip van een grote fietszaak komen we bij
Halifax Cycles, net heropend en voor 50% gerund door een Jenna Molenaar. Zij
blijkt getrouwd met een van NL afkomstige Canadees, althans zijn opa want hij
kan geen NL-er meer worden (3e generatie). We leggen ze ons “probleempje”
uit en ze zijn zo super aardig ons 2 helmen te lenen voor zo lang we ze nodig
hebben en daar willen ze niets voor hebben, wat super aardig. We liken ze
meteen op Facebook en laten ons graag op de foto zetten met onze schedelbeschermers.
Ook geven ze nog de nodige tips voor leuke fietsdagtripjes.

Zaterdag staat in het teken van de boot klaar maken, de
verstaging wordt nagekeken, op nieuw van vet en spanning voorzien en al het
beslag wordt nagelopen. De diesel uit Boston wordt gefilterd en overgepompt in
de hoofdtank en daarna is het tijd voor de douche en de semi final NL – Brasil.
Het is wederom gezellig druk aan de bar van de ADYC. Hier is de yachtclub, net
als in de States, ook een sociaal iets waar men gewoon heen gaat voor een
babbeltje en biertje, iets wat we in NL helaas minder kennen. Je hoeft niet
eens een boot te hebben om lid te kunnen worden. Nederland wint met 3 – 0 en
wij zijn tervreden met onze 3e plek. Zondag wordt er eerst contact
met Edo gezocht. Hij is zo vriendelijk om ons de oceaan over te begeleiden omdat
Ton, onze vaste-man-aan-de-wal, op vakantie zal zijn als wij richting Europa
willen gaan. Hij heeft ons in hun vaarprogramma geplot en we mogen gebruik
maken van hun weerservicesysteem, echt top! Terug aan boord weer wat geklust en
gaan we ’s middags op tijd op pad voor de finale, die we deze keer ergens in de
pub willen zien. Maandag worden we wakker met de eerste regen in Halifax, de dagen
ervoor was het stralend weer. De klussenlijst wordt er bij gepakt en we
besluiten de motor een beurt te geven, olie wordt gewisseld en alle filters
worden vervangen. Mo werkt als een volwaardige monteur mee en eind van de middag
draait onze Volvo waar als een zonnetje. Daarna maar weer even douchen en een
biertje aan de bar waar het ondanks dat het maandag is wederom gezellig druk
is, met de bekende gezichten. Dinsdag is de was aan de beurt en hebben we ook
weer ff tijd voor te Skypen met Vlijmen.