Het is dinsdag 10
juni, Marianne en Juliette hebben net de trein naar JFK genomen. Wij gaan op
weg naar het postkantoor waar, als alles klopt, onze gerepareerde radardome
ligt. Een aller aardigste US postmedewerker vindt het helemaal geweldig dat we
hun kantoor hebben verkozen om ons pakket te laten bezorgen. Hij wil graag zijn
poststempel in onze paspoorten zetten als bewijs dat we bij hem zijn geweest,
het wordt uiteindelijk een los stukje papier waarop hij dit doet en nog een
leuke tekst er bij schrijft. Volgens hem waren vorig jaar ook Nederlanders bij
hem geweest met het verzoek van een poststempel. We krijgen ons pakket mee en
kunnen terug naar de boot. Al snel blijkt dat onze radardome niet gerepareerd
is, maar we een geheel nieuwe gekregen hebben, echt top van Navico! Als we op
de boot zijn gaat de verpakking er af en na het vast zetten van 4 bouten en een
stekker inpluggen hebben we weer onze ogen voor mistig weer actief. We kunnen
verder de Long Island Sound op, want volgens de yaughties die we onderweg
gesproken hebben moet je hier een goed werkende radar hebben. Helaas moeten we
onze tocht richting het oosten nog een dag uitstellen ivm verkeerde wind,
volgens de havenmeester is het geen doen met de wind-over-stroom op de Sound,
dus dan maar de was doen en wat boothoudelijke activiteiten. Ook wordt de
andere Yacht Club, Manhasset Bay YC, even bezocht. We kijken onze ogen uit.
Naast een prachtig ding dock met een tapijtje, hebben ze een 25 meter zwembad
voor het clubhuis, waar clubvilla zou beter passen. Alle wedstrijdbootjes
liggen netjes in rekken of staan op hun trailers strak inline geparkeerd. Na
een paar fotootjes gaan we in onze dingy weer terug naar Amideau.

De volgende dag gaat
het anker op en zetten we koers oostwaarts. Er staat nog steeds een stevige
oostelijk met bij behorende golven. Na 9 uurtjes varen zijn we hemelsbreed 40 NM
verder gekomen. Is weer even wennen, opkruisen. Port Jefferson heeft een mooie
beschutte kom met een nauwe invaart waarachter een ruime baai ligt. We droppen
het anker op een paar honderd meter vanaf de haven, tussen de moorings die voor
$50 per nacht worden aangeboden en over een ligplek in de marina durven we
helemaal niet na te denken, die kosten $4 per feet, dus voor Amideau $136 voor
een nachtje. Tja, we zijn nog in de staat New York. Wat dat betreft heeft het
anker en de bijboot al de nodige besparing opgebracht. Ook dit plaatsje is
grappig en voorzien van de nodige restaurantjes en leuke winkeltjes. Erg
gezellig. Bij de Grocery halen we de eerste levensbehoefte en bij het teruglopen,
komen we langs een restaurant waar op donderdag de 2e kreeft gratis is en dat
voor $22. Nou, dat treft, het is donderdag en wij lusten wel een lobstertje. We
blijken, na navraag bij de serveerster, in het lobstergebied van de States
terecht te zijn gekomen. Dus dat belooft nog wat. De volgende dag is het weer
wat verder verslechterd. Hadden we met de tocht hierheen nog af en toe en
buitje, nu heeft de mist een dik deken over de Sound gelegd. We zetten de radar
aan en gaan op pad. De golven zijn nog net als gisteren kort en hoog alleen de
wind is duidelijk afgenomen. Vol goede moet proberen we te zeilen echter gaat
dit beperkt, de boot stampt af en toe op de golven en we zien, zonder de radar,
amper 50 meter. Binnen een half uurtje krijgen we de eerste oproep, onze
noordelijke koers is iets te spannend voor een beroeper, of we onze snelheid
willen verlagen of de koers verleggen. Dan maar overstag. Nog geen kwartiertje
later de volgende, of we de sleper gezien hebben, of we een radar aan boord
hebben en of we ruim 1500 feet achter hem langs willen gaan. We zijn een kleine
2 uur onderweg en nog geen 3 mijl hemelsbreed opgeschoten. Dit is geen pretje
dus onze koers wordt 180 graden verlegd en Port Jeffersen wordt voor de 2e dag
onze haven. Kort voor de invaart roept ook de uitgaande ferry ons nog eens op,
of we aub willen wachten met naar binnen varen. En bij een uitvarende ferry
hoort ook een binnenkomende. Die hebben wij maar voor de verandering
opgeroepen. Hij vond het een fijn idee als we ook hem de vrije vaart gaven en
achter hem naar binnen wilden gaan. Als laatst riep een catamaran ons op ivm
met zijn uitvaart, echter die bleef wel even wachten tot wij binnen waren.
Kortom, het was een druk marifoonuurtje.

Elk nadeel heeft ook
hier zijn voordeel. We schrijven namelijk 13 juni, de eerste dag dat de Oranje
Leeuwen in actie mogen komen in Brazilië, en nog wel tegen Spanje. Kortom die
middag zitten wij om 15 uur locale tijd te genieten van het nieuwe elftal van
Van Gaal. We winnen met 5-1, de eerste punten zijn binnen. Op de terugweg nog
even wat foto’s bij de marina op onze website gezet en omdat we voor onze dingy
liggeld moesten betalen ook maar meteen gebruik gemaakt van de overige
faciliteiten zoals een heerlijke warme douche waar de handdoeken van de marina
bij zitten. Het zit soms in de kleine dingen.

De volgende dag gaan
we vroeg op pad in verband met de stroom die bij “de race”
(Fischerman Island aan het eind van de Sound) staat. Dit is een vernauwing
waardoor het hier werkelijk giert, op een gegeven ogenblik hadden we zelfs 4
knopen stroom mee. We zagen op een gegeven moment 10 kts op onze teller over de
grond. Zo kun je tenminste een beetje mijlen maken. We gingen zo voorspoedig
dat we zelfs voor het donker op Block Island konden komen en dat hadden we ‘s
ochtends niet verwacht. Bij binnenkomst zien we een ree, de eerste, blijft
prachtig! We zouden dit eiland graag verder willen bekijken, maar we zitten
toch een beetje krap in de tijd ivm ons aflopende visa, Na een rustig nachtje
gaan we de volgende dag verder naar Martha’s Vineyards, daar is iedereen zo
enthousiast over dus dat willen we graag echt bekijken. We hebben een beschut
plekje gevonden achter de strekdam en gaan met onze dingy naar de kant. Het is
een klein maar toeristisch stadje. We waren op zoek naar een slijterij, maar
bij navraag blijkt dat het een droog gelegd stadje is, dus we kunnen lang
zoeken. Het schijnt dat je in de grote restaurants wel wijn kunt kopen, maar
bij andere is het Bring Your Own…. Als we terug naar de boot lopen, komen we
Tom & Susan van de Gypsy Soul tegen, die we in Portmouth (VA) hadden
ontmoet. Ze hadden een afspraak met een ander stel, maar morgen zouden we
elkaar weer treffen. Altijd gezellig!! We hebben donderdag 19/6 de fietsen naar
de kant gebracht en gaan een rondje over het eiland fietsen. Er zijn een aantal
leuke plaatsjes, we beginnen met koffie in Oak Bluffs, ondanks dat het erg
klein is komen er veel toeristen naar toe. Langs de haven staan allemaal
appartementen en strandhuizen (huisjes kennen ze hier nl niet), ziet er wel erg
gezellig uit. Daarna door naar Edgartown wat het leukste stadje moet zijn op
het eiland, het is in ieder geval erg chique. Ook hier is het meer dan
gezellig, het is wel toeristisch en een stuk duurder dan in Vineyard Haven,
waar wij met de boot liggen. Hier lekker geluncht en nog door het stadje
gelopen. We besluiten om door de natuur ipv langs de zee terug te fietsen naar
Vineyard Haven. Kort buiten Edgartown kwamen we een boerderijwinkel tegen met
een leuke veranda voor een versnapering, snel in de remmen…. Binnen verkopen
ze groenten en fruit waar ze een deel zelf van verbouwen, het is erg groots
opgezet. Het eiland doet ons wel een beetje denken aan de wadden, lekkere
strandjes, prachtige natuur en leuke dorpjes om te funshoppen. Terug in de
haven hebben we afgesproken met Tom & Susan om een hapje te gaan eten in
ons havenplaatsje. Leuk om ze weer te zien, helaas zal het wel de laatste keer
zijn, want zij hebben meer tijd en gaan richting Maine. Waar wij niet meer naar
toe zullen gaan in verband met ons tijdschema. Het schijnt wel een prachtige
staat te zijn met veel natuur. Helaas we moeten keuzes maken. Lekker gegeten en
gezellig bijgekletst, dan nemen we afscheid want woensdagochtend vertrekken wij
vroeg richting Boston. Wederom moeten we weer goed plannen want we kunnen op 2
plekken meeliften op het getij waar je een voordeel van 2-4 kts kunt hebben. We
gaan heel voorspoedig en denken dan in 1 keer Boston aan te kunnen lopen. Helaas
draait de wind als we op Cape Cod Bay varen net te veel (voorspelling was
zuidwest maar wordt noordwest) waardoor we moeten gaan kruizen. Hierdoor moeten
we het plan bijstellen en gaan we bij Plymouth naar binnen. De baai is niet al
te diep, dus we hebben geankerd een beetje op het randje van de geul. Als we ‘s
avonds al op bed liggen, worden we wakker gemaakt door de havenmeester/coast
gard dat we moeten gaan verliggen. Ondanks dat we ze eerder die middag hadden
gesproken dat als we aan boord zouden blijven, dat we dan gewoon mochten ankeren,
maar dat blijkt ergens anders te zijn, dus ze helpen ons verhuizen naar een
mooring waar we qua diepte wel kunnen liggen en die nacht niet hoeven te
betalen. Tja, buitenlander en de taal niet geheel machtig zijn, levert zo af en
toe haar voordeeltjes op, in dit geval $35.

Op naar Boston, onze
laatste stop in de USA. Er liggen veel eilandjes in de baai voor Boston, we
willen graag niet te ver van de stad liggen met voorkeur ook nog wat
voorzieningen en beschut tegen de golfslag van de grote vaart en ferries. Het
wordt South Boston, we komen aan bij de South Boston Yacht Club (SBYC) om de
watertanks te vullen en of we onze fietsen en dingy bij hun neer kunnen
zetten/leggen. Ze zijn heel vriendelijk en als we zorgen dat we voor 23.00 uur
binnen zijn, dan is het geen probleem. We worden door Beth uitgenodigd voor een
Cook-out die avond. Als we tegen 17.00 nog niet bij de SBYC zijn, komen ze
langs of we nog voor de Cook-out komen want anders is alles koud en er is meer
dan genoeg. Natuurlijk willen we lekker mee-eten, altijd gezellig. We ontmoeten
heel veel clubleden die allemaal willen weten hoe onze tocht is verlopen en
waar we allemaal geweest zijn. Nu blijkt dat de Yacht Club meer is dan alleen
boten, iedereen komt er ook gewoon voor een borrel en een kletspraatje. Je
hoeft niet eens een boot te hebben om lid te worden. En als we in Boston hadden
gewoond hadden we ook lid mogen worden, voor $10 pp. Het is een heel sociaal
gebeuren. We kijken onze ogen uit. Er zijn mensen die hun eigen
“locker” hebben, in de praktijk is dit gewoon een kamer waar iedereen
een bankstel, koekkast en soms zelfs een hele keuken heeft staan.

Vrijdag 20 juni gaan
we met de fietsen richting het centrum (20 min), we hebben gisteren veel tips
gekregen wat we moeten zien en vooral wat we ook gegeten moeten hebben, waarbij
het accent op kreeft en oester ligt. We gaan eerst lekker koffie drinken met
iets zoets en wat internetten. Dit liep een beetje uit, we hadden nog wat kaart
updates nodig van Canada, dus na ruim 2 uur, gaan we de stad echt verkennen.
Ook wordt de tijd gebruikt om te skypen met Nederland. In de binnenstad hebben
ze een park (wat voorheen een weg was die nu getunneld is) aangelegd richting
het centrum. Als je die volgt kom je bij de haven aan met het aquarium. Hier
beginnen ook veel tours inclusief de Duck-tour (een must do van Beth). Vandaag
gaan we alleen wat lopen door de stad, nu richting Faneuil Hall, een overdekte
markt met een hoop toeristen meuk. Vroeger was dit de plaats waar bijeenkomsten
werden gehouden door de Bostonaren in aanloop naar hun vrijheid, van belasting
en koloniaal bezet door de Engelsen. Buiten is ook meteen DE shopping straat
van Boston met Victoria Secret, Abercrombie & Fitch en Converse winkels.
Die hadden we in NY al bezocht en worden nu overgeslagen. Ook zit hier een
365-dagen kerstwinkel, bijzonder. Terug op de haven worden we weer door nieuwe
leden aangesproken, het is als een lopend vuurtje rond gegaan dat er Hollanders
als gast zijn en ook zij willen graag kennismaken en ons verhaal horen. Dit
levert weer leuke contacten en de nodige biertjes op, wederom gezelligheid ten
top. Zaterdag staat in het teken van de laatste shoppings voor zowel de boot
als het op peil brengen van onze sportgaderobe. Eén minpuntje is dat dergelijke
shops in een mall (een winkelgebied op een industrieterrein) buiten de stad
zitten, deze is een kleine 20 km fietsen. Het weer is top dus dat doen we
graag. Na het shoppen is het al 7-en geweest en kiezen we voor het openbaar
vervoer terug, laatste stukje zelfs met een bus die hier standaard voorzien is
van een fietsenrek voor op de bumper (zie ook de foto). In de haven aangekomen
het bekende ritueel, men vindt het stoer dat we helemaal naar de mall gefietst
zijn en men vraagt ook meteen of het niet gevaarlijk was. Ook maken we melding
van een mislukte aankoop van nieuwe zeillaarzen voor Mo. Dat hadden we beter
niet kunnen doen want meteen worden een aantal leden gemobiliseerd om ze alsnog
te gaan halen bij de eerst volgende shop waar ze ze wel op voorraad hebben.
Maandagochtend heeft Mo dan ook haar nieuwe laarzen die door Mike zijn gehaald
een 30 mijl van Boston vandaan waar hij die ochtend toch voor zijn werk moest
zijn. Zondag gaan we Boston weer in voor de toeristische attracties. De Duck-tour
wordt gedaan, met een amfibievoertuig uit WW2, die deels over de weg de stad
laat zien en deels vanaf het water, de Charles River. Onze chauffeur is een
mislukte acteur die er een gezellige boel van maakt. Het codewoord is
“Action” en dan moet de heel groep “kwaak, kwaak, kwaak” roepen.
Van John mochten we ook maar met één Duck-tour club mee, de enige echte, want
er waren er tegenwoordig meerdere maar die waren neppers. Naast zitten en
kijken hebben we ook het stadsdeel van de Freedom Trail gedaan, langs de
belangrijkste historische plekken van Boston. Wel grappig want dit zijn mooie
oude gebouwen die tussen moderne hoge gebouwen staan, wel een beetje jammer als
je onze historische steden gewend bent. Als afsluiting worden de oesters en
clams crowder (soep van schelpdieren) genoten, de kenners onder ons weten wel
wie wat gegeten heeft. Terug bij de haven hadden we met Beth en Mark
afgesproken om nog een hapje te gaan doen. In zijn skiff (motorboot) zijn we
naar een andere haven gevaren waar ze de beste steaks en ribs hadden, en dat was
ook zo. Weer veul en vet maar erg lekker en de nodige Budjes (biertjes) er bij.
Maandag is onze laatste dag in Boston, het weer geeft de komende dagen ideaal
oversteek weer (ZW 15-18 kts) voor Canada aan en daar moeten we gebruik van
maken om niet tot na het weekend “vast” te zitten in Boston eo. De
boodschappen worden gedaan en nog even geskypt met de moeder van Mo en Trix. We
nemen afscheid van de SBYC en krijgen nog een clubvlag en sixpack voor
onderweg. Dinsdagvroeg, 4 uur, gaat de wekker. Met zonsopgang gaan we terug de
oceaan op, koers 90 graden. De weersvoorspellingen kloppen en we varen met een
bakstag windje naar Nova Scotia, Canada.