Blog Image

Blog

We zijn vertrokken!!

Op 30 juni zijn wij vertrokken vanuit Heusden naar Noordschans waar onze mast nog op de boot geplaatst moest worden. Op 3 juli zijn wij aan onze reis begonnen!

einde reis in zicht

Algemeen Posted on Thu, August 21, 2014 21:00:13

Aan al het goede komt een einde….. Wij verwachten zaterdag 23 augustus rond 14.00 – 15.00 uur aan te komen op onze eindbestemming in Noordschans.



Oversteek terug naar Europa

Algemeen Posted on Fri, August 15, 2014 23:27:07

De 26ste juli is de definitieve dag, alles op
groen en lekker weer. Met de voorspelde ZW 15 kts varen we met een knik in de
schoot de inham van Halifax uit, op weg naar de grote oceaan. Het is zaterdag
en gezellig druk op het water. De eerste nacht verloopt goed, ideale
omstandigheden om rustig in te schommelen. Na een etmaal varen we ter hoogte
van Sable Island, hier moesten we op advies van the Spirit of Canada, Patianne
en Derek, ruim 20 nm ten noordoosten van blijven. De koers (zuidoost) is naar
het zuiddeel van het ijsgebied dat nog ten zuiden van New Foundland ligt. Elke
dag rond 12 UTC sturen wij aan Edo, ons steunpunt op de wal, onze positie en
omstandigheden en hij stuurt elke avond zijn jongste ideale route geextraheerd
uit de systemen die hij tot zijn beschikking heeft. Braaf volgen we zijn
waypoints. Na enkele dagen richting de zuidijsgrens te hebben gevaren vernemen
we dat het ijs een stuk naar het noorden is op geschoven en dus een kortere weg
mogelijk maakt. De koers wordt dan ook meteen noordoost gezet naar de nieuwe
grens, ook moeten we noord varen om niet in een hoge druk, met geen wind,
terecht te komen. De eerste dagen hebben we rustig en prachtig zomerweer, enige
kledij is bikini en zwembroek en we wassen ons met emmers zeewater ter
afkoeling. Na een kleine week krijgen we het bericht dat tropische storm nummer
2, genaamd Bertha, in de maak is ten noorden van de Britisch Maagdeneilanden en
haar baan waarschijnlijk richting ons gebied zal zijn. Dit vermoeden wordt na
enkele dagen bevestigd en we krijgen het advies verder noord te varen om veilig
te zijn van wasmachine-weer. Met wisselende wind omstandigheden worstelen we
ons noordnoordoostwaarts, op weg naar onze safety zone die rond de 52N ligt.
Hier moeten we uiterlijk donderdag zijn, het is nu maandag dus dat moet zeker
lukken. Als Bertha zich onze kant op beweegt krijgen we het goede bericht dat
ze in kracht zal zijn afgenomen voordat ze ter hoogte van ons zal zijn en we
mogen al iets van onze noordpositie laten varen. Ook hadden we onze eigen theorie
rondom deze stormachtige dame en wel, het zee water was ten zuiden van de Banks
nog ruim 20 graden, waar we nu varen nog net 13 graden. Dat zal haar snel doen
bekoelen als ze het zo ver denkt te kunnen schoppen. En ja, Bertha wordt naar
beneden bijgesteld en zal een 35 – 40 kts wind kunnen geven, echter niet voor
ons want wij liggen veilig 300 nm te noorden van haar. Het weer is van zonnig
naar bewolkt verandert en de wind een lekkere noordwester. We vervolgen onze
koers richting onze initiele aankomstplaats in Europa, Cork Ierland. Maar
helaas, na een aantal dagen op Cork gevaren te hebben meldt Edo dat ten
noordwesten van Ierland een laag roet in ons plan aan het gooien is, de laatste
dagen voor Ierland zullen daardoor erg omstuimig kunnen worden. Het plan wordt
bijgesteld en we besluiten het Kanaal als nieuw doel te stellen. De koers van
Amideau wordt zuidoostelijk gelegd om te zorgen dat we met een boog om zuid
Ierland heen kunnen varen. We merken als we dit stuk afleggen dat er ergens op
de oceaan iets met veel wind heeft plaats gevonden want de golven zijn van een
dusdanig kaliber dat je in het dal geheel je uitzicht wordt ontnomen. We
schatten dat er golven van 3 a 4 meter staan, maar gelukkig zijn ze lang en
staat er een lekker noordwester van 15 – 20 kts en lopen we er rustig over
heen. Deze veilige omweg betekende wel 2 extra dagen op zee, maar goed we
hebben voor vertrek gesteld dat comfort voor alles gaat en we toch genoeg
lekkers aan boord hebben om die paar extra dagen aangenaam door te maken. Nu ik
dit schrijf hebben we sinds vandaag, 15 augustus 2014 om 12.04 UTC land in
zicht en dat na 20 dagen alleen maar wat walvissen, wederom genoeg dolfijnen en
raar maar waar elke dag vogels rond de boot te hebben gezien. Wat betreft mist,
al eerder gemeldt, enkel op de Banks eind van de middag, ’s nachts en in de
ochtend iet wat mist, zicht was nog altijd enkele 100 meter. Kortom, niets
noemens waardig, wat we wel bijzonder vonden is een Portugees uit Peniche op de
Banks (ten zuiden van New Foundland) te zien vissen, tja, het zal er wel
lekkerder zijn dan rond de Portugeese wateren. Daarnaast, behalve tijdens het
noordelijke ommetje voor Tante Bertha, hadden we elke dag wel enkel cargo of
tankers om ons heen die op weg waren naar de Noord Amerika of Europa. De eerste
keer dat we contact moesten zoeken was in het Kanaal waar het er nog meer waren
die ook wel eens de zelfde lijn als ons in gedachten hadden, maar altijd netjes
plaats maakten voor ons 10 meter bootje onder zeil. Nu varen we met een 12 kts
wind ons laatste stukje richting Roscoff, de spi zorgt voor een lekker
tempotje. Om iets voor half 4 lokale tijd kwam het eerste SMSje uit NL binnen,
Neef Rob had ons al gezien op de AIS en heette als eerste ons welkom in Europa,
een bijzonder gevoel, we sluiten ons rondje hiermee af. Op 18 juli 2013 lieten
we Roscoff achter ons op weg naar de Golf van Biskaye, nu wordt onze landfall
na 20 dagen de oceaan getrotseerd te hebben.

Resume, het was, in vergelijking met de heentocht, een erg
relaxte tocht die ons slingerend van ten zuiden van de Banks, noordelijk in
verband met Bertha en weer zuidelijk om het gespuis rond Ierland te ontlopen,
na ruim 2750 mijltjes comfortabel en veilig in Europa heeft terug gebracht. Met
bijzondere dank aan Edo onze contact-aan-de-wal, Chapeau!

Statestieken van deze overtocht:

Afstand: 2750 nm

Duur: 467 uur, waarvan 60 uur motoren

Gemiddelde snelheid: 5,9 kts

Wind: noord, oost, zuid, west, kortom uit alle hoeken J. Varierend van 3 tot
(vlagen in buien) 36 kts.

Gebruikte zeilen: grootzeil van ongereeft tot rifje 3, genua
1, fok, grote spi, kleine spi. Oftewel alles behalve de stormfok.



Canada deel 3

Algemeen Posted on Fri, August 15, 2014 23:18:16

Op woensdagavonden is het nog gezelliger en drukker op de
Arm Dale Yacht Club, het is de wekelijkse clubregatta. We zijn nog net op tijd
om de start te kunnen meemaken, deze wordt verzorgd door het personeel van de
club, wat een luxe! Onze boot lag net boven de boventon en vanuit de kuip
hebben we met een biertje de maneouvres mooi kunnen gade slaan. Toen iedereen
gefinisht was toch maar weer ons laten verleiden een biertje in de club te doen
en ook nu weer werden we aan andere nieuwe leden voor gesteld als het zeilkopel
uit Nederland.

De volgende dag na ons ontbijtje de stad in voor wat
cultuur. De opa van Mo is eind jaren 40 naar Canada vertrokken dus willen we
gaan kijken in het museum Pier 21` waar alle immigranten per boot binnen
kwamen, of we de roots kunnen terug zien. Op onze bikes fietsen we door de
“voorstad” van Halifax, langs de Universiteit zo richting de haven. Alles ziet
er hier dorps uit, geen hoogbouw en iedereen heeft een vrijstaande woning met
een leuke tuin er om heen. Bij binnekomst van Pier 21 worden we vriendelijk
welkom geheten door een medewerker van het museum, op onze vraag over details
van immigranten stelt hij ons iet wat teleur. De gegevens van immigranten van na
de 2e wereldoorlog zijn niet openbaar ivm privacy redenen, dus
kunnen we niets direct te weten komen over Mo’s Opa. Het museum staat nog
precies op de plek waar destijds alle miljoenen nieuwe Canadeesen zijn binnen
gekomen en kent nog exact de opzet/inrichting van toen. Er staat een wat oudere
man met tranen in zijn ogen bij het raam, omarmd door zijn dochter en vrouw.
Hij zal ook bijzondere herinneringen aan dit gebouw hebben gehad. Later
vernemen we van de Pa van Mo dat zijn vader in 1948 via New York naar Canada is
gereist. Toen we op Ellis Island, bij New York waren, hadden we ons dit niet
gerealiseerd en om die reden ook geen navraag daar gedaan over de binnenkomst
van de familie Van der Schoot.

Buiten bij onze fietsen treffen we een dame uit Toronto, ze
vraagt of we uit Nederland komen, tja klaarblijkelijk zien we er toch echt zo
uit en dat zonder onze oranje shirts en klompen J.
Ze vindt het geweldig dat wij fietsen, haar man had ook samen met een vriend in
NL een fietsvakantie gehouden. We lunchen bij het restaurant de Fietsendief aan
de kade, een leuk en lekker Italiaans getinte tent. Daarna willen we op de
terugweg, en vanuit de haven moet je altijd omhoog, en behoorlijk ook, de
Citadel bezoeken. Hier krijgen we een rondleiding van een in een schotse kilt
gekleede “ militair” die ons de historie en belangrijkheid van deze veste
vertelt. De engelsen waren doodsbenauwd dat ze dit stukje nieuw land niet voor
zich zelf konden houden waardoor ze het zwaar beveiligd hebben tegen mogelijke
invaties, oa van de Fransen. Aansluitend is het weer down hill naar de Yacht
Club.

De vrijdag wordt gebruikt voor de houdbare overtochtboodschappen.
Mark is zo aardig ons op te pikken bij de supermarkt zodat we niet alles met de
fiets hoeven te verslepen. En passant vraagt hij of we zin hebben met hem en
Rob te gaan lunchen in hun favoriete vrijdagmiddaglunchtentje. Uiteraard slaan
we dat niet af, met 2 echte Halifaxers naar een van de oudste tavernes in
Halifax. Bij binnenkomst wordt bevestigd dat beide heren hier vaker komen want
in een mum van tijd staat de tafel vol met bier en kort daarop ook met het
vrijdaggerecht, een typische “gaarkeuken”
maaltijd met ham, aardappelen, koolderaap, wortel en ui. Het smaakt
prima en de biertjes wederom ook. Eind van die middag vaart de Ruffian, met
Iain en Fiona, een leuk stel uit de UK, binnen en ankert naast ons in de kom.
We worden al snel voor de volgende dag uitgenodigd voor een borrel. Terwijl we
daarvan genieten komt de Il Sognio, Greg en Karen, bekenden van hen uit de
States binnen varen en Iain haalt ze op om gezellig erbij te komen. De Ruffian
heeft een fog magnet aan boord, sinds zij in Canada zijn hebben ze enkel mist,
mist en nog eens mist. We delen hen onze ervaring wat het tegendeel is en aan
hun reacties zien we dat ze graag in onze omgeving willen zeilen om vrij te
blijven van mist. Wat later ook het geval blijkt te zijn tijdens onze
overtocht, zo goed als mistvrij!

Il Sognio nodigt vervolgens ons weer uit voor een hapje,
niets aparts wordt gezegd, Greg maakt enkel wat steaks klaar. Met lege handen
willen we niet aankomen en Mo duikt de middag voor het diner de kombuis in voor
haar famouse mango crumble, als toetje. Greg is een oude CNN cameraman en later
ook programma maker en heeft het nodige buiten de States van dichtbij meemogen
maken, erg indrukwekkend. Zij gaan de volgende dag weer verder richting Cape
Breton, iets wat ook wij als tip hadden gekregen te bezoeken echter gezien onze
schema iets voor de volgende reis. Een ding nog over dit diner en Greg’s
specialiteit. Hij was serieus aan de gang gegaan en heeft ons de lekkerste
steaks van onze reis voorgeschoteld, op zijn Amerikaans, super lekker!

We schrijven ondertussen dinsdag 22 juli, de dag voor ons
vertrek. Edo heeft groenlicht gegeven dus de laatste zaken worden afgerond. De
helmen gaan retour Halifax Cycles en de laatste vers boodschappen worden gedaan
ook wordt voor de zekerheid nog wat extra warmtespul gekocht voor de nachtwacht
op zee. Ook wordt een laatste borrel aan boord gegeven voor Mark en de crew van
Ruffian. Aansluitend gaat het anker op om de laatste nacht aan het fuelpontoon
door te brengen waar we onze bijboot kunnen opruimen en de tanks volgooien met
diesel en vers water. Die avond spreken we Iain nog even en hij geeft aan dat
zij het komend weekend op pad gaan omdat er dan in hun ogen een goed vertrek
moment is voor de oversteek. Deze laatste info wordt per mail met Edo gedeeld.
Als we die woensdagochtend net op weg zijn krijgen we een belletje van Edo. Het
ziet er idd beter uit het weekend te vertrekken, dus na een klein halfuurtje
motoren maken we rechtsomkeer naar de Armdale Yacht Club waar we met open armen
worden verwelkomt door de crew van Ruffian. Iain en Fiona hebben onze zien
terug komen en vragen of we zin in een wandeling hebben en dat hebben we zeker,
even onze zinnen verzetten om de eerste vertrekpoging een plekje te gegeven. We
varen op ieders eigen kiel naar het eiland Mc Nab, net buiten Halifax. Een
grappig eilandje waar vroeger 2 vestingwerken waren met dikke kanonnen. Het is
nog steeds prachtig zonnig weer en we maken een stevige wandeling. Onderweg
komen we nog een oudere dame tegen die het geweldig vindt om op haar eiland waar ze wekelijks haar
rondje wandelt, een Engels en Nederlands koppel te mogen tegenkomen. Ze is
super enthousiast en vertelt honderd uit over haar eiland en haar leven in
Halifax. Terug bij de boot nodigen we Iain en Fiona uit om ons te komen helpen
met het op maken van onze verse voorraad, een uitgebreide salade helpt daar
aardig bij. Elk nadeel heeft ook zijn voordeel, nu we er nog op woensdagavond
zijn kunnen we opstappen bij een van de wedstrijdboten, en ja, we sluiten weer
af met een erg gezellige avond met de nodige biertjes.

Nu we niet vertrokken zijn hebben we ons voorgenomen het
even rustig aan te doen, we merkten allebei dat de dagen voor ons 1e
vertrek hectisch waren en we eigenlijk niet uitgerust op pad gingen, dat ging
ons niet nog een keer gebeuren spraken we af. Dus donderdag slapen we eerst
lekker uit en doen we verder niets bijzonders. Vrijdag willen we nog graag het
maritiem museum bezoeken, waar onder andere nog orginele stukken van het
interieur van de Titanic te zien zijn. De fietsen laten we onderdeks en we gaan
lekker met de bus. Na het museum pakken we nog een paar biertjes in een leuke
Ierse pub, ook een aanrader van een van de leden op de club. Nu vinden we
allebei dat we Halifax met een gerust hart kunnen achter laten en morgen
definitief het ruime sop mogen kiezen. Die avond melden Iain en Fiona dat ze
van hun plan om mee over te steken zijn terug gekomen, gezien het ijsgebied en de
in hun ogen te verwachten mist (zij hebben geen radar) gaat hun boeg terug richting
de US, Maine. Die zaterdag, 26 juli, gaan we na eerst lekker te hebben
uitgeslapen in het begin van de middag rustig op pad, de oversteek terug is
begonnen!



Canada deel 2

Algemeen Posted on Tue, July 15, 2014 19:30:17

Lunenburg is een prachtig toeristisch stadje, heel
kleurrijk. Wij liggen in een rustig baaitje tussen de golfbaan en het centrum
van Lunenburg. Vanaf het water zien de kleurrijke gebouwen er prachtig uit.
We doen het rustig aan, ’s morgens lekker rustig koffie drinken en wat
internetten. ’s Middags het dorpje verkennen en/of een beetje klussen.

Er is een voorspelling afgegeven dat de tropische storm
Arthur richting Canada komt, ook al zal deze dan in sterkte zijn afgenomen, zal
deze veel wind met zich meebrengen. We doen navraag bij de locals en op de steiger
in Lunenburg zal er eerst wat golven binnenkomen, maar de wind zal naar noord
draaien en dan liggen we beschut achter de heuvel waar Lunenburg op gebouwd is.
Kortom op donderdagmorgen als er 2 boten vertrekken, denken wij een pracht
plekje gevonden te hebben aan de steiger. We leggen Amideau stormvast op lange
landvasten, ons kan niets gebeuren….. denken wij. Totdat de havenmeester komt
en laat weten dat de voorspellingen zijn bijgesteld en de wind zuidelijk zal
blijven, dus dan liggen we juist erg slecht aan de steiger. We mogen zelfs niet
eens meer blijven liggen ter bescherming van de steigers en onze boot want ze
verwachten golven van 5 meter…. We kunnen het beste naar de andere kant van
Lunenburg gaan, ongeveer 2 uurtjes varen, bij Princes Inlet, een beschutte baai die
ruim 5 km landinwaarts ligt tussen eilandjes. Vandaag dan nog maar de laatste
boodschappen doen, dan kunnen we het even volhouden aan de andere kant.
Aangezien daar geen supermarkt in de buurt is, maar wel een Yacht Club (LYC) waar
we naar toe kunnen.

Vrijdagochtend vertrekken wij vroeg naar Princes Inlet,
zodat we stroom mee hebben naar buiten en weer stroom om de hoek naar binnen. Het
lastige van de inlet is, dat het vrij diep is. We varen helemaal naar een van
de armen waar we een mooi plekje vinden. We besluiten om een tandem anker uit
te zetten. Gelukkig hebben we van Gerard een extra ketting meegekregen die zeer
goed van pas komt bij dit klusje. We zijn ruim een half uur bezig om deze uit
te zetten. Als we liggen zijn we toch niet tevreden, wij zijn te ver
teruggezakt waardoor we vinden dat we te dicht aan de kant komen. Dus we halen
onze hele constructie weer op en proberen het opnieuw. Deze keer gaat het
geheel volgens plan en liggen we aan ruim 50 meter ketting, een Fortess en
Delta anker. Daarna ons maar gemeld bij de Yacht Club waar we wederom gratis de
faciliteiten mogen gebruiken en even internetten en weer terug naar de boot in
afwachting van de storm. Als we een borreltje drinken in de kuip van de
Amideau, zien we een zeehondje die af en toe bovenkomt om zijn vis te
verorberen.

’s Nachts worden we al wakker van de wind. We hebben ons
ankeralarm aan dus we kunnen met een gerust hart blijven liggen. We willen
tijdens de storm aan boord blijven dus lekker rustig aan vandaag. Laat
ontbijtje, Monique gaat maar taart bakken en lekker boekje lezen. We hopen dat
de wind in de middag wat afneemt, zodat we nog ergens voetbal kunnen kijken. Helaas
is de Yacht Club afgehuurd voor een bruiloft!! Lekker weertje behalve de wind,
de voorspelde regen is uitgebleven….. Dus om onze jongens te zien spelen tegen
Costa Rica moeten we naar Lunenburg, 5 kilometer verderop, maar dat kan alleen
als het rustiger is. Om 4 uur ’s middags komt de wind nog steeds boven de 40
knopen, dus we besluiten om toch maar aan boord te blijven. We hebben de
familie ingeschakeld om op de hoogte te blijven. Ondertussen proberen we zelf
via de wereldontvanger iets op te vangen. We hebben een franse verslaggever gevonden,
maar er is veel ruis op de lijn. We horen regelmatig Robben, dus dan is het
goed, nietwaar?? Uiteindelijk na de verlening en strafschoppen begrijpen we dat
we gewonnen hebben. Jippie krijgen toch weer een kans om een wedstrijd te
bekijken.

Zondag nog steeds
weinig gedaan, lekker douchen op de YC en voetbal kijken. Deze keer Duitsland
tegen Frankrijk.

Maandag gaan we naar de supermarkt, het plan is om te gaan
lopen. Echter als we nog geen 5 minuten onderweg zijn, worden we aangesproken door
Harry en hij vindt het maar niets dat we lopen. Hij wil ons graag brengen, we
worden eerst bij hem thuis uitgenodigd om op de veranda iets te drinken.
Prachtig uitzicht over het water! Daarna brengt hij ons weg en wil hij ons ook
graag weer ophalen na de boodschappen, wat ontzettend lief toch! Nog even
internetten en koffiedrinken. We besluiten om een kleinigheidje mee te nemen.
We zien de beugelflessen van Grolsch en besluiten deze mee te nemen als
Nederlands bedankje.

Eigenlijk bevalt het ons erg goed in Lunenburg, dus in
plaats van naar de Mahone Bay te varen, besluiten we fietsen aan de kant te
brengen, zodat we Mahone Bay kunnen verkennen op de fiets. We gaan met de boot
iets dichter bij de Yacht Club liggen, zodat we niet zover met de dingy op en
neer hoeven te varen. De volgende morgen stappen op de fiets, in Mahone Bay
aangekomen hebben ze daar een leuk tentje waar je lekker koffie kan drinken met
geweldige zelfgemaakte taartjes erbij. Dit hebben we wel verdiend. Vanuit hier
hebben we een mooi uitzicht over de baai en de 3 kerken waar dit stadje bekend
om is. Dan gaan we even langs de VVV en die laten weten dat er een fietsroute
is naar Oak Island, een oude spoorlijn is vervangen en daar hebben ze dwars
door de natuur een fietspad op aangelegd, zeg maar een halve zolen lijntje in Nova
Scotia. Super rustig fietsen wij richting Oak Island, als we daar aankomen
blijkt het een schateiland te zijn, maar gesloten vandaag. Helaas, de route was
wel prachtig. We twijfelen waar we gaan lunchen en besluiten om terug te gaan naar
Mahone Bay waar we ook taartjes hebben gegeten, daar hadden ze een lobsterroll
met een chowder en dat zag er goed uit. Deze wordt extra genoten na de
fietstocht, daarna gaan we terug richting onze haven, wederom op het rails for
trails pad. Woensdag gaan we nog even richting Lunenburg, voor wat laatste
boodschapjes en afscheid te nemen van dit leuke stadje. Dit doen we deze keer
vanaf de golfclub, die het mooiste uitzicht van de omgeving heeft. Ook hier hebben ze weer geweldige zelfgemaakte taart en porties waar Monique zelfs moeite mee heeft….. Toevallig
komt Jim ook even langs voor lunch en wisselen we nog kaartjes uit. Zijn
nichtje gaat in Maastricht studeren en je weet maar nooit waar het goed voor is
elkaars gegevens te hebben. Terug bij de haven is de tenderservice van de yacht
club zo aardig om onze fietsen tijdens de pauze van de voetbalmatch naar onze
boot te brengen.

Donderdag gaan we weer vroeg, 7 uur, op pad om met het tij
richting Halifax te stromen. Het is mistig en er staat weinig wind. De Volvo
mag dan ook weer zijn dienst bewijzen. Rond 3-en lopen we de rede van Halifax
aan waar ook meteen de mist weg is en een lekker zonnetje ons tegemoet schijnt.
Bij de Armdale Yacht Club vinden we een leuke ankerplek en kunnen we wederom
van de faciliteiten gebruik maken, over gastvrijheid niets te klagen. Vrijdag
gaan we meteen op pad om de stad een eerste verkenning te geven, het VVV wordt
bezocht en de tips worden dankbaar in ontvangst genomen. Op onze weg terug worden
we door een iets te enthousiaste agent staande gehouden, “waar zijn jullie
helmen en waarom dragen jullie die niet” waren zijn welkoms woorden. We legden
snel uit dat we niet van hier zijn en bij ons dit niet nodig hebben. In
Halifax, en eigenlijk heel Nova Scotia, is het verplicht op de fiets, dus mogen
we op zoek naar een budsmuts. Via een tip van een grote fietszaak komen we bij
Halifax Cycles, net heropend en voor 50% gerund door een Jenna Molenaar. Zij
blijkt getrouwd met een van NL afkomstige Canadees, althans zijn opa want hij
kan geen NL-er meer worden (3e generatie). We leggen ze ons “probleempje”
uit en ze zijn zo super aardig ons 2 helmen te lenen voor zo lang we ze nodig
hebben en daar willen ze niets voor hebben, wat super aardig. We liken ze
meteen op Facebook en laten ons graag op de foto zetten met onze schedelbeschermers.
Ook geven ze nog de nodige tips voor leuke fietsdagtripjes.

Zaterdag staat in het teken van de boot klaar maken, de
verstaging wordt nagekeken, op nieuw van vet en spanning voorzien en al het
beslag wordt nagelopen. De diesel uit Boston wordt gefilterd en overgepompt in
de hoofdtank en daarna is het tijd voor de douche en de semi final NL – Brasil.
Het is wederom gezellig druk aan de bar van de ADYC. Hier is de yachtclub, net
als in de States, ook een sociaal iets waar men gewoon heen gaat voor een
babbeltje en biertje, iets wat we in NL helaas minder kennen. Je hoeft niet
eens een boot te hebben om lid te kunnen worden. Nederland wint met 3 – 0 en
wij zijn tervreden met onze 3e plek. Zondag wordt er eerst contact
met Edo gezocht. Hij is zo vriendelijk om ons de oceaan over te begeleiden omdat
Ton, onze vaste-man-aan-de-wal, op vakantie zal zijn als wij richting Europa
willen gaan. Hij heeft ons in hun vaarprogramma geplot en we mogen gebruik
maken van hun weerservicesysteem, echt top! Terug aan boord weer wat geklust en
gaan we ’s middags op tijd op pad voor de finale, die we deze keer ergens in de
pub willen zien. Maandag worden we wakker met de eerste regen in Halifax, de dagen
ervoor was het stralend weer. De klussenlijst wordt er bij gepakt en we
besluiten de motor een beurt te geven, olie wordt gewisseld en alle filters
worden vervangen. Mo werkt als een volwaardige monteur mee en eind van de middag
draait onze Volvo waar als een zonnetje. Daarna maar weer even douchen en een
biertje aan de bar waar het ondanks dat het maandag is wederom gezellig druk
is, met de bekende gezichten. Dinsdag is de was aan de beurt en hebben we ook
weer ff tijd voor te Skypen met Vlijmen.



Canada deel 1

Algemeen Posted on Fri, July 04, 2014 17:11:31

We schrijven woensdag
25 juni in de dag, we varen op een zo goed als verlaten golf van Maine. Af en
toe zie je in de verte een visser zijn best doen wat kabeljauw oid te vangen.
Ze varen hier met kleinere schepen dan de Urkers. Op de AIS zien we ook af en
toe een vrachtvaarder op ruime afstand ons oplopen of passeren, kortom een erg
rustige oversteek. Nadat we een uur of 3 uit de kust van USA waren was het ook
gedaan met de lobsterpots, boeien die aan kreeftenkooien hangen en die je roer
of schroef aardig kunnen vervelen. Gelukkig zijn we hier nog gespaard van
gebleven. De zuidwesten wind heeft ons al een aardigheid eind in de richting
van Nova Scotia geduwd en het zou lekker zijn als we voor zonsondergang onze
bestemming, Shelburne kunnen bereiken. Hier moeten we de inklaring met de Canadese douane doen. Echter eind van de middag kakt de wind er uit, met ook
nog eens stroom tegen, wordt ons doel onhaalbaar. Ook de mindere weer zien we langzaam op zee ontstaan en een blik op de kaart doet ons besluiten de eerste
de beste haven in het meest zuid-westelijke puntje van Nova Scotia aan te lopen
om in ieder geval voor het donker vaste land te hebben. De motor wordt gestart
en de koers met 30 graden noordelijker gelegd. Corals Harbor is de nieuwe
bestemming. We liggen amper netjes voor zonsondergang in de vissershaven en de
mist komt als een deken binnen enkele minuten over ons heen, direct gevolgd
door het mistsignaal van de lokale vuurtoren, of was het net andersom, ik weet
het niet meer precies. De vissershaven is betrekkelijk leeg en we meren aan een
steiger waar normaliter een visser zou liggen. We bellen uit zekerheid nog wel
even met de Canadese Customs om ze te melden dat we beschutting voor het
naderende slechte weer hebben gezocht in een niet officiële port of entry, de
betreffende officier had alle begrip hiervoor en verzocht ons als we wel in
Shelburne waren hen op nieuw te bellen om alsnog de inklaring te kunnen doen.
We eten snel iets makkelijks en gaan te bed. De volgende dag stopt er een pick-up truck op de steiger. Het blijkt de havenmeester te zijn die vraagt of we ons
wel gemeld hebben bij de customs. We kunnen dit bevestigen. Verder vindt hij
het prima dat we in zijn haven liggen, de betreffende visser ligt met zijn boot
op de kant omdat het kreeftseizoen ten einde is (nov – mei). Ook heeft hij nog
een tip om de lokale zeelekkernij te kunnen proeven en wel bij een soort van
friettent een stukje verderop in de haven. Als de regen die middag over is gaan
we op pad, echter hebben we nog geen Canadese dollars en bij de lokale
delicatesse tent hebben ze liever geen US dollars. Dus de tocht gaat richting
de eerste de beste geldautomaat, en dat in de middle of nowhere, althans zo
ziet ons wereldje er momenteel uit omdat de mist beslag heeft gelegd op dit
deel van Canada. Na nog geen honderd meter wandelen vraagt een aardige man of
hij ons een lift kan geven, dat slaan we niet af en in zijn pick-up (ze rijden
hier bijna niets anders) worden we naar het centrum van het dorpje gebracht. De
lokale supermarkt heeft ook een pinautomaat en de eerste Canadese dollars
worden bemachtigd en omgezet in een tros bananen en een reep Wunderbar, een
stukje nostalgie uit de IBM tijd van Mo. De vraag naar internet wordt helaas
negatief beantwoord echter de bibliotheek zit een paar honderd meter verder op
en heeft wellicht iets. Zo gezegd gaan we daar even langs en jawel, de aardige
dame achter de balie geeft ons een inlogcode en we kunnen de familie laten weten
dat we veilig in Canada zijn aangekomen. Op de terugweg naar de boot worden 2
porties van de lokale delicatesse tent gescoord en aan boord gaan we helemaal
los aan de scallops (saint jacques schelpen), gamba’s, mosselen en zeeslakken,
jammie.

Het slechte weer
beperkt zich tot één dag en vrijdag kunnen we in alle vroegte op pad richting
Shelburne, op de motor. Eind van de middag komen we in Shelburne aan en worden
welkom geheten op de Shelburne Harbor Yacht Club. Aan de buitenkant van de
steiger heeft men diepte genoeg en mogen we afmeren. Daarna kunnen we hun
telefoon gebruiken om ons als nog officieel bij de douane te melden. Na een
kleine 2 uurtjes zijn 2 heren onze eerste gasten aan boord. Na wat routine
vragen worden de passen voorzien van een visa van 6 maanden en mag Amideau tot
1 september in Canada rondvaren. En passant wordt de vraag gesteld of Mo
Canadeese kan worden, tenslotte is haar vader in Canada geboren. Dit wordt
positief beantwoord, als we het geboortebewijs kunnen overleggen mag Mo
Canadese worden en daar heeft ze wel oren naar want dan heeft ze 2 paspoorten
waarin dan 2x zoveel stempels kunnen en je weet maar nooit waar het handig voor
kan zijn. Na vertrek van de heren gaan we
ons inschrijven bij de SHYC en kunnen we lekker een douche nemen. Van het
slechte weer is niets meer over, er staat een heerlijk zonnetje en op de Yacht
Club is het gezellig druk met leden die op de clubavond zijn afgekomen. Al snel
raken we met enkele in gesprek. Men vindt het geweldig dat we als Nederlanders
hier te gast zijn. Ook meldt men dat er morgen een wedstrijd is naar de naast
gelegen haven van Lockport. Terug naar de boot maken we kennis met Eva en Uwe
van de Micmac uit Duitsland/Oostenrijk. Zij hebben net een motorboot gekocht om
daarmee de US en Canada te gaan bevaren. Ze zijn de boot verder naar hun wens
aan het maken en hebben voor hun mobiliteit ook een huurauto en ze vragen of we
zin hebben morgen met ze op pad te gaan, graag uiteraard. De volgende dag wordt
eerst weer gevuld met huishoudelijke activiteiten en wordt gebruik gemaakt van
onze steigerplek, weer na lange tijd vast aan de wal. Ook maken we maximaal
gebruik van de overige faciliteiten zoals de wasmachine om de was weer lekker
schoon en fris te krijgen en het internet om de website te updaten. In de
middag gaan we met Eva en Uwe op pad, naar Lockport om de wedstrijdzeilers te
begroeten. Lockport is een grappig vissersdorpje met een paar
vis/kreeftfabrieken en een knusse haven waar ondanks de minimale wind de
wedstrijdzeilers van SHYC al aan de steiger liggen, we worden uitgenodigd bij
één van de boten en met een biertje en wijntje zitten we gezellig midden in de
apres sail. Voordat we terug gaan maken we met Eva en Uwe nog een wandeling in
Lockport en gaan we daarna retour Shelburne om af te sluiten met een borrel bij
ons aan boord als dank voor het rondritje door dit stukje van Nova Scotia, wat
erg Scandinavisch aan doet. Zondag moet Nederland voetballen tegen Mexico en
willen we dit uiteraard graag live zien, en dat is hier om 13 uur in de middag.
Het wordt een zinderende match die we gelukkig winnen wat betekent dat we
zaterdag weer mogen kijken. We nemen afscheid van Eva en Uwe want de volgende
ochtend willen we met sunrise weer op pad, verder oostwaarts. Om half 5 gaat de
wekker en om vijven laten we Shelburne langzaam achter ons verdwijnen, op naar
de oceaan waar we hopelijk weer een mooi stukje kunnen zeilen. Helaas is de
ochtend nog niet erg windig (zoals was voorspeld) maar rond 11 uur zien we het
water donkerder worden en komt de 4 Bft die ons onder spinaker met een knoopje
of 7 laat genieten van de zuidkust van dit deel van Nova Scotia. Het gaat zelfs
zo voorspoedig dat het eerste doel, Liverpool, wordt verruild voor Lunenburg
(en dat is niet die disco in Loesbroek!) wat 35 mijl verder ligt. Hier lopen we
rond 5-en binnen en voor het “stadscentrum” wordt het anker gedropt
en gaan we nog even voor wat boodschapjes het stadje in, want de dag er na is
het Canada Day (zeg maar de Koningsdag van Canada) en is alles gesloten. Terug
naar de boot doen we nog een hapje bij een grappig restaurantje om onze
365-dagen-van-huis te vieren, we schrijven 30 juni 2014, precies een jaar
geleden zijn we Heusden uit gevaren, de wijde wereld in. Het is een beetje dun
bevolkt op Nova Scotia en om toch een serieuze Canada Day te kunnen vieren
wordt dit gedaan in één van de steden, dit jaar is dit in Bridgewater, een 10
km verder op dus helaas geen vuurwerk en andere festiviteiten in Lunenburg en
na een taartje en koffietje gaan we naar de boot terug om de kluslijst proberen
in te korten. Eind van de middag loopt de Komeet uit Denemarken binnen, die we
in Shelburne ook al kort ontmoet hadden, Om 21 uur zien we dan toch nog het
vuurwerk van Bridgewater aan de horizon, de afsluiting van een Canadese
feestdag.



USA deel 4

Algemeen Posted on Sat, June 28, 2014 18:12:36

Het is dinsdag 10
juni, Marianne en Juliette hebben net de trein naar JFK genomen. Wij gaan op
weg naar het postkantoor waar, als alles klopt, onze gerepareerde radardome
ligt. Een aller aardigste US postmedewerker vindt het helemaal geweldig dat we
hun kantoor hebben verkozen om ons pakket te laten bezorgen. Hij wil graag zijn
poststempel in onze paspoorten zetten als bewijs dat we bij hem zijn geweest,
het wordt uiteindelijk een los stukje papier waarop hij dit doet en nog een
leuke tekst er bij schrijft. Volgens hem waren vorig jaar ook Nederlanders bij
hem geweest met het verzoek van een poststempel. We krijgen ons pakket mee en
kunnen terug naar de boot. Al snel blijkt dat onze radardome niet gerepareerd
is, maar we een geheel nieuwe gekregen hebben, echt top van Navico! Als we op
de boot zijn gaat de verpakking er af en na het vast zetten van 4 bouten en een
stekker inpluggen hebben we weer onze ogen voor mistig weer actief. We kunnen
verder de Long Island Sound op, want volgens de yaughties die we onderweg
gesproken hebben moet je hier een goed werkende radar hebben. Helaas moeten we
onze tocht richting het oosten nog een dag uitstellen ivm verkeerde wind,
volgens de havenmeester is het geen doen met de wind-over-stroom op de Sound,
dus dan maar de was doen en wat boothoudelijke activiteiten. Ook wordt de
andere Yacht Club, Manhasset Bay YC, even bezocht. We kijken onze ogen uit.
Naast een prachtig ding dock met een tapijtje, hebben ze een 25 meter zwembad
voor het clubhuis, waar clubvilla zou beter passen. Alle wedstrijdbootjes
liggen netjes in rekken of staan op hun trailers strak inline geparkeerd. Na
een paar fotootjes gaan we in onze dingy weer terug naar Amideau.

De volgende dag gaat
het anker op en zetten we koers oostwaarts. Er staat nog steeds een stevige
oostelijk met bij behorende golven. Na 9 uurtjes varen zijn we hemelsbreed 40 NM
verder gekomen. Is weer even wennen, opkruisen. Port Jefferson heeft een mooie
beschutte kom met een nauwe invaart waarachter een ruime baai ligt. We droppen
het anker op een paar honderd meter vanaf de haven, tussen de moorings die voor
$50 per nacht worden aangeboden en over een ligplek in de marina durven we
helemaal niet na te denken, die kosten $4 per feet, dus voor Amideau $136 voor
een nachtje. Tja, we zijn nog in de staat New York. Wat dat betreft heeft het
anker en de bijboot al de nodige besparing opgebracht. Ook dit plaatsje is
grappig en voorzien van de nodige restaurantjes en leuke winkeltjes. Erg
gezellig. Bij de Grocery halen we de eerste levensbehoefte en bij het teruglopen,
komen we langs een restaurant waar op donderdag de 2e kreeft gratis is en dat
voor $22. Nou, dat treft, het is donderdag en wij lusten wel een lobstertje. We
blijken, na navraag bij de serveerster, in het lobstergebied van de States
terecht te zijn gekomen. Dus dat belooft nog wat. De volgende dag is het weer
wat verder verslechterd. Hadden we met de tocht hierheen nog af en toe en
buitje, nu heeft de mist een dik deken over de Sound gelegd. We zetten de radar
aan en gaan op pad. De golven zijn nog net als gisteren kort en hoog alleen de
wind is duidelijk afgenomen. Vol goede moet proberen we te zeilen echter gaat
dit beperkt, de boot stampt af en toe op de golven en we zien, zonder de radar,
amper 50 meter. Binnen een half uurtje krijgen we de eerste oproep, onze
noordelijke koers is iets te spannend voor een beroeper, of we onze snelheid
willen verlagen of de koers verleggen. Dan maar overstag. Nog geen kwartiertje
later de volgende, of we de sleper gezien hebben, of we een radar aan boord
hebben en of we ruim 1500 feet achter hem langs willen gaan. We zijn een kleine
2 uur onderweg en nog geen 3 mijl hemelsbreed opgeschoten. Dit is geen pretje
dus onze koers wordt 180 graden verlegd en Port Jeffersen wordt voor de 2e dag
onze haven. Kort voor de invaart roept ook de uitgaande ferry ons nog eens op,
of we aub willen wachten met naar binnen varen. En bij een uitvarende ferry
hoort ook een binnenkomende. Die hebben wij maar voor de verandering
opgeroepen. Hij vond het een fijn idee als we ook hem de vrije vaart gaven en
achter hem naar binnen wilden gaan. Als laatst riep een catamaran ons op ivm
met zijn uitvaart, echter die bleef wel even wachten tot wij binnen waren.
Kortom, het was een druk marifoonuurtje.

Elk nadeel heeft ook
hier zijn voordeel. We schrijven namelijk 13 juni, de eerste dag dat de Oranje
Leeuwen in actie mogen komen in Brazilië, en nog wel tegen Spanje. Kortom die
middag zitten wij om 15 uur locale tijd te genieten van het nieuwe elftal van
Van Gaal. We winnen met 5-1, de eerste punten zijn binnen. Op de terugweg nog
even wat foto’s bij de marina op onze website gezet en omdat we voor onze dingy
liggeld moesten betalen ook maar meteen gebruik gemaakt van de overige
faciliteiten zoals een heerlijke warme douche waar de handdoeken van de marina
bij zitten. Het zit soms in de kleine dingen.

De volgende dag gaan
we vroeg op pad in verband met de stroom die bij “de race”
(Fischerman Island aan het eind van de Sound) staat. Dit is een vernauwing
waardoor het hier werkelijk giert, op een gegeven ogenblik hadden we zelfs 4
knopen stroom mee. We zagen op een gegeven moment 10 kts op onze teller over de
grond. Zo kun je tenminste een beetje mijlen maken. We gingen zo voorspoedig
dat we zelfs voor het donker op Block Island konden komen en dat hadden we ‘s
ochtends niet verwacht. Bij binnenkomst zien we een ree, de eerste, blijft
prachtig! We zouden dit eiland graag verder willen bekijken, maar we zitten
toch een beetje krap in de tijd ivm ons aflopende visa, Na een rustig nachtje
gaan we de volgende dag verder naar Martha’s Vineyards, daar is iedereen zo
enthousiast over dus dat willen we graag echt bekijken. We hebben een beschut
plekje gevonden achter de strekdam en gaan met onze dingy naar de kant. Het is
een klein maar toeristisch stadje. We waren op zoek naar een slijterij, maar
bij navraag blijkt dat het een droog gelegd stadje is, dus we kunnen lang
zoeken. Het schijnt dat je in de grote restaurants wel wijn kunt kopen, maar
bij andere is het Bring Your Own…. Als we terug naar de boot lopen, komen we
Tom & Susan van de Gypsy Soul tegen, die we in Portmouth (VA) hadden
ontmoet. Ze hadden een afspraak met een ander stel, maar morgen zouden we
elkaar weer treffen. Altijd gezellig!! We hebben donderdag 19/6 de fietsen naar
de kant gebracht en gaan een rondje over het eiland fietsen. Er zijn een aantal
leuke plaatsjes, we beginnen met koffie in Oak Bluffs, ondanks dat het erg
klein is komen er veel toeristen naar toe. Langs de haven staan allemaal
appartementen en strandhuizen (huisjes kennen ze hier nl niet), ziet er wel erg
gezellig uit. Daarna door naar Edgartown wat het leukste stadje moet zijn op
het eiland, het is in ieder geval erg chique. Ook hier is het meer dan
gezellig, het is wel toeristisch en een stuk duurder dan in Vineyard Haven,
waar wij met de boot liggen. Hier lekker geluncht en nog door het stadje
gelopen. We besluiten om door de natuur ipv langs de zee terug te fietsen naar
Vineyard Haven. Kort buiten Edgartown kwamen we een boerderijwinkel tegen met
een leuke veranda voor een versnapering, snel in de remmen…. Binnen verkopen
ze groenten en fruit waar ze een deel zelf van verbouwen, het is erg groots
opgezet. Het eiland doet ons wel een beetje denken aan de wadden, lekkere
strandjes, prachtige natuur en leuke dorpjes om te funshoppen. Terug in de
haven hebben we afgesproken met Tom & Susan om een hapje te gaan eten in
ons havenplaatsje. Leuk om ze weer te zien, helaas zal het wel de laatste keer
zijn, want zij hebben meer tijd en gaan richting Maine. Waar wij niet meer naar
toe zullen gaan in verband met ons tijdschema. Het schijnt wel een prachtige
staat te zijn met veel natuur. Helaas we moeten keuzes maken. Lekker gegeten en
gezellig bijgekletst, dan nemen we afscheid want woensdagochtend vertrekken wij
vroeg richting Boston. Wederom moeten we weer goed plannen want we kunnen op 2
plekken meeliften op het getij waar je een voordeel van 2-4 kts kunt hebben. We
gaan heel voorspoedig en denken dan in 1 keer Boston aan te kunnen lopen. Helaas
draait de wind als we op Cape Cod Bay varen net te veel (voorspelling was
zuidwest maar wordt noordwest) waardoor we moeten gaan kruizen. Hierdoor moeten
we het plan bijstellen en gaan we bij Plymouth naar binnen. De baai is niet al
te diep, dus we hebben geankerd een beetje op het randje van de geul. Als we ‘s
avonds al op bed liggen, worden we wakker gemaakt door de havenmeester/coast
gard dat we moeten gaan verliggen. Ondanks dat we ze eerder die middag hadden
gesproken dat als we aan boord zouden blijven, dat we dan gewoon mochten ankeren,
maar dat blijkt ergens anders te zijn, dus ze helpen ons verhuizen naar een
mooring waar we qua diepte wel kunnen liggen en die nacht niet hoeven te
betalen. Tja, buitenlander en de taal niet geheel machtig zijn, levert zo af en
toe haar voordeeltjes op, in dit geval $35.

Op naar Boston, onze
laatste stop in de USA. Er liggen veel eilandjes in de baai voor Boston, we
willen graag niet te ver van de stad liggen met voorkeur ook nog wat
voorzieningen en beschut tegen de golfslag van de grote vaart en ferries. Het
wordt South Boston, we komen aan bij de South Boston Yacht Club (SBYC) om de
watertanks te vullen en of we onze fietsen en dingy bij hun neer kunnen
zetten/leggen. Ze zijn heel vriendelijk en als we zorgen dat we voor 23.00 uur
binnen zijn, dan is het geen probleem. We worden door Beth uitgenodigd voor een
Cook-out die avond. Als we tegen 17.00 nog niet bij de SBYC zijn, komen ze
langs of we nog voor de Cook-out komen want anders is alles koud en er is meer
dan genoeg. Natuurlijk willen we lekker mee-eten, altijd gezellig. We ontmoeten
heel veel clubleden die allemaal willen weten hoe onze tocht is verlopen en
waar we allemaal geweest zijn. Nu blijkt dat de Yacht Club meer is dan alleen
boten, iedereen komt er ook gewoon voor een borrel en een kletspraatje. Je
hoeft niet eens een boot te hebben om lid te worden. En als we in Boston hadden
gewoond hadden we ook lid mogen worden, voor $10 pp. Het is een heel sociaal
gebeuren. We kijken onze ogen uit. Er zijn mensen die hun eigen
“locker” hebben, in de praktijk is dit gewoon een kamer waar iedereen
een bankstel, koekkast en soms zelfs een hele keuken heeft staan.

Vrijdag 20 juni gaan
we met de fietsen richting het centrum (20 min), we hebben gisteren veel tips
gekregen wat we moeten zien en vooral wat we ook gegeten moeten hebben, waarbij
het accent op kreeft en oester ligt. We gaan eerst lekker koffie drinken met
iets zoets en wat internetten. Dit liep een beetje uit, we hadden nog wat kaart
updates nodig van Canada, dus na ruim 2 uur, gaan we de stad echt verkennen.
Ook wordt de tijd gebruikt om te skypen met Nederland. In de binnenstad hebben
ze een park (wat voorheen een weg was die nu getunneld is) aangelegd richting
het centrum. Als je die volgt kom je bij de haven aan met het aquarium. Hier
beginnen ook veel tours inclusief de Duck-tour (een must do van Beth). Vandaag
gaan we alleen wat lopen door de stad, nu richting Faneuil Hall, een overdekte
markt met een hoop toeristen meuk. Vroeger was dit de plaats waar bijeenkomsten
werden gehouden door de Bostonaren in aanloop naar hun vrijheid, van belasting
en koloniaal bezet door de Engelsen. Buiten is ook meteen DE shopping straat
van Boston met Victoria Secret, Abercrombie & Fitch en Converse winkels.
Die hadden we in NY al bezocht en worden nu overgeslagen. Ook zit hier een
365-dagen kerstwinkel, bijzonder. Terug op de haven worden we weer door nieuwe
leden aangesproken, het is als een lopend vuurtje rond gegaan dat er Hollanders
als gast zijn en ook zij willen graag kennismaken en ons verhaal horen. Dit
levert weer leuke contacten en de nodige biertjes op, wederom gezelligheid ten
top. Zaterdag staat in het teken van de laatste shoppings voor zowel de boot
als het op peil brengen van onze sportgaderobe. Eén minpuntje is dat dergelijke
shops in een mall (een winkelgebied op een industrieterrein) buiten de stad
zitten, deze is een kleine 20 km fietsen. Het weer is top dus dat doen we
graag. Na het shoppen is het al 7-en geweest en kiezen we voor het openbaar
vervoer terug, laatste stukje zelfs met een bus die hier standaard voorzien is
van een fietsenrek voor op de bumper (zie ook de foto). In de haven aangekomen
het bekende ritueel, men vindt het stoer dat we helemaal naar de mall gefietst
zijn en men vraagt ook meteen of het niet gevaarlijk was. Ook maken we melding
van een mislukte aankoop van nieuwe zeillaarzen voor Mo. Dat hadden we beter
niet kunnen doen want meteen worden een aantal leden gemobiliseerd om ze alsnog
te gaan halen bij de eerst volgende shop waar ze ze wel op voorraad hebben.
Maandagochtend heeft Mo dan ook haar nieuwe laarzen die door Mike zijn gehaald
een 30 mijl van Boston vandaan waar hij die ochtend toch voor zijn werk moest
zijn. Zondag gaan we Boston weer in voor de toeristische attracties. De Duck-tour
wordt gedaan, met een amfibievoertuig uit WW2, die deels over de weg de stad
laat zien en deels vanaf het water, de Charles River. Onze chauffeur is een
mislukte acteur die er een gezellige boel van maakt. Het codewoord is
“Action” en dan moet de heel groep “kwaak, kwaak, kwaak” roepen.
Van John mochten we ook maar met één Duck-tour club mee, de enige echte, want
er waren er tegenwoordig meerdere maar die waren neppers. Naast zitten en
kijken hebben we ook het stadsdeel van de Freedom Trail gedaan, langs de
belangrijkste historische plekken van Boston. Wel grappig want dit zijn mooie
oude gebouwen die tussen moderne hoge gebouwen staan, wel een beetje jammer als
je onze historische steden gewend bent. Als afsluiting worden de oesters en
clams crowder (soep van schelpdieren) genoten, de kenners onder ons weten wel
wie wat gegeten heeft. Terug bij de haven hadden we met Beth en Mark
afgesproken om nog een hapje te gaan doen. In zijn skiff (motorboot) zijn we
naar een andere haven gevaren waar ze de beste steaks en ribs hadden, en dat was
ook zo. Weer veul en vet maar erg lekker en de nodige Budjes (biertjes) er bij.
Maandag is onze laatste dag in Boston, het weer geeft de komende dagen ideaal
oversteek weer (ZW 15-18 kts) voor Canada aan en daar moeten we gebruik van
maken om niet tot na het weekend “vast” te zitten in Boston eo. De
boodschappen worden gedaan en nog even geskypt met de moeder van Mo en Trix. We
nemen afscheid van de SBYC en krijgen nog een clubvlag en sixpack voor
onderweg. Dinsdagvroeg, 4 uur, gaat de wekker. Met zonsopgang gaan we terug de
oceaan op, koers 90 graden. De weersvoorspellingen kloppen en we varen met een
bakstag windje naar Nova Scotia, Canada.



New York 2-10 juni

Algemeen Posted on Mon, June 23, 2014 18:33:17

het verslag van Juliette:
Na een aantal weken hard leren, vonden papa en mama het een goed idee mij wat ontspanning te geven. ‘Waarom ga je niet lekker naar ome Maarten toe?’ hadden ze al een paar keer gevraagd en ome Maarten en Monique hadden het ook al een aantal keer aangeboden. Toen het einde van de examenweek in zicht kwam, was ik stiekem toch wel toe aan een vakantie. En wat een toeval, ome Maarten en Monique zaten in de periode dat ik op en neer zou vliegen in New York (!!!!). Dat kon ik natuurlijk niet weigeren! Toen kwam de vraag, met wie ga ik er heen. Alleen? Met mama? En nadat veel vriendinnen op mama hadden in gepraat ging ze (gelukkig) mee. Dus snel mijn paspoort aanvragen, en boeken. Op Schiphol begon het niet helemaal vlekkeloos, maar toen we eenmaal in het vliegtuig zaten, kon onze vakantie echt beginnen!

In New York aangekomen begon het feestje echt, het zien van ome Maarten en Monique!! Zo fijn om ze na ongeveer een jaar weer te mogen knuffelen. Vanuit het vliegveld gingen we snel met de trein en metro richting de stad, geen tijd te verliezen. Ik keek mijn ogen uit, zo ongelofelijk daar! Je staat ineens in New York. We zijn naar de boot gegaan waar de champagne klaar stond en hebben een heerlijke eerste nacht gehad op de rivier de Hudson.

De eerste dag zijn wij normale tijd op gestaan en zijn wij begonnen aan onze vijf dagen New York met de speciale City Pass. In die vijf dagen hebben wij zoveel van New York gezien, the Empire State Building, Ground Zero, Rockefeller & top of the rocks, Central Park, MoMa (wist niet dat jullie een eigen museum hebben….) en natuurlijk het Vrijheidsbeeld. En heel veel mijlen op de fiets gezeten. Hierdoor hebben wij heel veel van de stad gezien op een manier die een “normale” toerist niet snel zal doen. En dat in combinatie met het logeren op de Amideau. Kortom 9 geweldige dagen. Met als toetje een hele dag lekker shoppen op Broadway. De laatste dag zijn wij langs het Vrijheidsbeeld gevaren om via de Hudson East naar Port Washington te varen. Helaas niet met de wind in de zeilen maar op de motor. En daar zijn wij de volgende dag met de trein teruggereisd naar New York. Ome Maarten en Monique, super bedankt voor deze geweldige dagen! Tot snel!



USA deel 3

Algemeen Posted on Mon, June 16, 2014 17:37:59

De tocht de Hudson op is iets bijzonders, niet dat dit zo’n bijzonder spannende rivier is maar we zijn op eigen kiel tot aan New York geraakt, vet cool! We passeren na een klein uurtje varen vanuit Great Kills de eerst grote hangbrug, de Verrazano-Narrows Bridge. Hierna krijgen we een vrije kijk op Manhattan en het vrijheidsbeeld, een kippevel momentje. We besluiten om eerst het vrijheidsbeeld vanaf het water van dicht bij te gaan bekijken. We zijn nog vroeg en de drukte van ferry’s valt nog mee. Een andere zeilboot heeft het zelfde idee als wij en we roepen ze op of we iets kunnen doen met uitwisselen van foto’s. Hun antwoord is dat ze wel even hun tender langs sturen zodat we zelf vanaf hun tender onze boot kunnen fotograferen. Tja als je een bootje van een meter of 30 hebt en als thuishaven de Cayman Eilanden dan heb je personeel en een serieuze bijboot. Zo gezegd, zo gedaan, Mo stapt in hun tender en de Amideau wordt van alle kanten samen met de vrijheids dame vast gelegd. Gaaf dat we dit zo hebben mogen doen, Zanzibar, nogmaals onze dank. Terug op onze eigen boot vervolgen we onze reis de Hudson op naar onze haven/mooring op de 79th Street voor de komende week. Rond 12-en liggen we aan de mooring. De fietsen gaan aan wal en het eerste rondje New York wordt maandag gedaan. We liggen een paar blokken bij Central Park vandaan dus daar crossen we ook een stukje door op weg naar de pasverkoop voor onze 5 daagse New York pas, ideaal als je in korte tijd in veel bezienswaardigheden wilt zijn geweest zonder meteen financieel leeg te lopen. Maandagmiddag gaan we met de metro naar het vliegveld JFK, om Marianne en Juliette te verwelkomen.



Next »